Tu jesteś: Start / Poradnik termoizolacji / Termoizolacje ścian warstwowych
Termoizolacje ścian warstwowych

Poradnik TERMOIZOLACJI - Ściany warstwowe, niewentylowane

Bezspoinowy system ocieplania.
Zasady projektowania i wykonywania
System bezspoinowego ocieplania stosowany był początkowo tylko do poprawiania izolacyjności termicznej istniejących ścian, kiedy straty ciepła były zbyt duże lub też temperatura na powierzchni ścian była zbyt niska.
Warstwy izolacyjne w tym systemie są mocowane bezpośrednio do ściany lub warstwy konstrukcyjnej, tj. bez wentylowanej szczeliny powietrznej (->? 6.2.1/1). Oprócz termomodernizacji substancji istniejącej, system bezspoinowego zewnętrznego izolowania jest też obecnie coraz częściej stosowany w nowych konstrukcjach. W obydwu przypadkach należy przed zastosowaniem tego systemu sprawdzić wytrzymałość podłoża, do którego mocowane jest docieplenie.

Grubość zewnętrznych ścian konstrukcyjnych

Ściany monolityczne, które pełnią jednocześnie funkcje izolacyjne i statyczne, muszą mieć grubości 36.5-39 cm, aby spełniać wymagania ochrony cieplnej dla U = 0.5 W/(m2K). To sprawia, że w efekcie zajmują one znaczącą powierzchnię całkowitego rzutu budynku.

Nawet przy relatywnie dużych wysokościach budynków (do 20 m), warstwy konstrukcyjne warstwowych ścian zewnętrznych wykonane z betonu mają natomiast grubości zwykle nie przekraczające 18 cm. Dla spełnienia wymagań ochrony cieplnej, oczywiście wymagają one zastosowania warstwy izolacji termicznej.

Masywne warstwy konstrukcyjne, z materiałów o gęstości powyżej 1 700 kg/m3, stanowią natomiast zwykle wystarczającą izolację od dźwięków powietrznych.


Zasady stosowania systemów

Ogólne zasady konstruowania i wykonywania bezspoinowych ociepleń budynków są określone w instrukcji ITB nr 334/02 pt. "Bezspoinowy system ocieplania ścian zewnętrznych budynków". W instrukcji podano m.in. zakres wymaganej dokumentacji projektowej, wytyczne doty-czące grubości warstw izolacyjnych i szczegółowo sprecyzowano wymagania techniczne dla poszczególnych składników systemu ocieplającego.

Parametry poszczególnych systemów firmowych są sprecyzowane natomiast w oddzielnych aprobatach technicznych, które musi posiadać każdy system stosowany na polskim rynku. Dla trwałości i bezpieczeństwa użytkowania dociepleń szczególne znaczenie ma stosowanie kompletnych systemów, bez dowolnego zestawiania przez wykonawcę elementów z różnych rozwiązań.

Ogólne wymagania związane ze stosowaniem systemów bezspoinowego zewnętrznego izolowania to:
  • odpowiednia jakość podłoża i jego przygotowanie do zamocowania docieplenia; podłoże musi być suche, wolne od pyłu i równe
  • masa klejąca o dużej wytrzymałości na rozrywanie i odporności na wpływy atmosferyczne
  • styropian odpowiedniej odmiany i właściwej jakości
  • atestowane kołki kotwiące w odpowiedniej ilości, jeśli producent systemu przewiduje takie rozwiązanie
  • siatka zbrojąca o odpowiednich parametrach wytrzymałościowych, np. siła zrywająca pasek o szerokości 5 cm conajmniej 1.75 kN
  • łączna grubość warstw zewnętrznych na izolacji termicznej w przedziale 7 - 12 mm.

Ochrona przed zacinającym deszczem

Odpowiednią ochronę przed deszczem zapewniają:
  • tynki mineralne o następujących parametrach:
                w x sd < 0.1 kg/(m2 h0.5)
                w < 0.5 kg/(m2 h0.5)
                sd < 2.0 m
  • tynki na bazie żywic
                w x sd < 0.1 kg/(m2 h0.5)
                w < 0.5 kg/(m2 h0.5)
                sd < 2.0 m
                gdzie:
                 w - współczynnik wnikania wody w kg/(m2 h0.5)
                 sd - równoważna pod względem dyfuzyjnym grubość warstwy powietrznej w metrach.

Poprawne funkcjonowanie tynków ma miejsce pod warunkiem, że woda z opadów nie przedostaje się za tynk i warstwę zbrojonego kleju poprzez np.:
  • rysy i szczeliny w tych warstwach
  • nieszczelności w miejscach połączeń różnych elementów lub osadzenia stolarki.

Ochrona przed wykraplaniem pary wodnej

W chłodnym okresie roku może dochodzić do wykraplania pary wodnej na styku izolacji termicznej i osłonowych warstw zewnętrznych. Jeśli ilość wykraplanej wody nie jest zbyt duża, tj. < 0.5 kg/m2 i może odeschnąć z przegrody w czasie cieplejszej części roku, to można uważać ją za nieszkodliwą dla przegrody.

W systemach zewnętrznego izolowania ścian, w których zastosowano styropian jako materiał termoizolacyjny, ten warunek jest zwykle spełniony. Pogrubianie warstwy styropianowej izolacji, tj. powiększanie wartości sd, prowadzi do zmniejszania ilości wykraplanej wody (6.2.1/5+6), por.: "Właściwa pora wykonania docieplenia".

Ochrona przeciwogniowa



Znowelizowane przepisy przeciwpożarowe, dotyczące izolacji termicznej oraz ocieplania ścian zewnętrznych budynków zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. Ustaw Nr 75, poz. 690., §216, ustęp 6 i 7 (6.2.1/2):
  • "6. W budynku, na wysokości powyżej 25m od poziomu terenu, okładzina elewacyjna i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej, powinny być wykonane z materiałów niepalnych."
  • "7. Dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem 1 kwietnia 1995r., o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia."

Na rynku budowlanym oferowane są obecnie odmiany styropianu samogasnącego, oznaczonego symbolem FS. Wymóg samo-gaśnięcia spełniają również wyroby produkowane wg normy europejskiej i oznaczone symbolem EPS, posiadające klasyfikację reakcji na ogień co najmniej E. Materiał ten nie zapala się od iskry, pali się jedynie w obcym płomieniu, a po usunięcia z płomienia gaśnie i nie zapala się ponownie. Wyłącznie tego typu materiał jest stosowany do dociepla-nia budynków mieszkalnych w naszym kraju. Taki styropian, osłonięty w bezspoinowym systemie ocieplania (zwanym wcześniej meto-dą lekką mokrą) warstwami kleju i tynku strukturalnego, uzyskuje w badaniach ocenę jako układ nierozprzestrzeniający ognia (NRO) i w myśl zacytowanego powyżej roz-porządzenia jest wtedy dopuszczony do do-cieplania budynków istniejących o wysokości do 11 kondygnacji. Pod pojęciem budynków istniejących rozumie się obiekty wzniesione przed terminem wejścia w życie rozporządze-nia, tj. przed 1 kwietnia 1995r. Nowowzno-szone budynki mogą być izolowane od ze-wnątrz styropianem do wysokości 25 m. Przy izolowaniu, a także docieplaniu budynków wyższych niż dopuszczone przepisami stosować można obok siebie dwie technologie: w części niższej z użyciem styropianu samo-gasnącego, wyżej z użyciem materiału całkowicie niepalnego. Takie połączenie pozwala w znaczący sposób zredukować obciążenia od warstw docieplających (m2 styropianu fasadowego o grubości 15 cm waży jedynie 1.5 kg) oraz wyraźnie obniżyć koszt całej inwestycji (porównaj rozdz. 2.3.4).

Albedo elewacji

Absorpcja promieniowania słonecznego na powierzchni ściany izolowanej od ze-wnątrz może prowadzić do bardzo znacznego wzrostu temperatury tynku i warstwy zbrojonego kleju, ze względu na bardzo małe przewodzenie ciepła w głąb przegrody (por. 6.1.1, 6.1.1/2).

Aby uniknąć powstawania rys w warstwach zewnętrznych na skutek dużych wahań temperatury, podane niżej wartości albedo dla elewacji nie mogą być w żadnym przypadku przekroczone:

  • przy tynkach żywicznych < 20
  • przy tynkach silikatowych < 40
  • przy tynkach mineralnych < 80.

Definicja:
Albedo określa zdolność danego koloru do odbijania promieniowania słonecznego, przy czym dla koloru czarnego wartość ta wynosi 0, a dla koloru białego 100. Albedo można też interpretować jako informację o "odległości" od koloru czarnego lub białego. Zasadnicze znaczenie dla określenia albedo ma pigment barwiący tynk, a nie środek wiążący lub stopień połysku.

Przygotowanie podłoża

Sposób przygotowania podłoża polega na dodatkowym oczyszczeniu podłoża i usunięciu warstw, które mogą spowodować rozwarstwienie ocieplonej ściany (ja-strych, smar z deskowania). W przypadku starych budynków, konieczna jest dokładna ocena stanu i wytrzymałości podłoża, obecności rys itp.

Wszystkie spękania i szczeliny, w warstwie konstrukcyjnej lub tynkowej docieplanej ściany, muszą być przed mocowaniem izolacji usunięte. Rysy pochodzenia termicznego mogą być również wypełnione, albowiem osłonięcie ściany izolacją spowoduje ograniczenie wahań temperatury i usunięcie w ten sposób przyczyn powstawania rys tego typu.

Rysy natury konstrukcyjnej mogą być wypełnione tylko wtedy, kiedy istnieje pewność, że dalsze przemieszczenia konstrukcji już nie będą występowały. W przeciwnym razie, należy w izolacji termicznej i pozostałych warstwach systemu również wykonać szczeliny, o przebiegu zgodnym z rysą.

Montaż profili cokołowych (startowych) i szczelin dylatacyjnych



Przed montażem ocieplenia, do warstwy konstrukcyjnej mocowane są, przy użyciu kołków rozporowych, tzw. profile startowe. Istotne jest staranne ustalenie położenia tych profili w jednej płaszczyźnie i wzajemnie pod kątem prostym. Rozstaw kołków rozporowych nie powinien przekraczać 30 cm. Profile są łączone przy użyciu specjalnych łączników, docinane przy użyciu specjalnej skrzynki uciosowej lub kątowników. Płyty izolacji termicznej muszą bardzo dokładnie przylegać do przedniej ścianki profilu i jego poziomej półki (6.2.1/3).

Wykonanie warstwy izolacyjnej

















Płyty izolacji termicznej powinny być mocowane do warstwy nośnej idealnie poziomo, w jednej płaszczyźnie i z przesunięciem styków płyt w poszczególnych rzędach. Styki płyt nie mogą pojawić się w narożach otworów okiennych i innych (6.2.1/4). W ościeżach okiennych i drzwiowych, narożnikach budynku płyty powinny być układane z przesunięciem, aby nigdzie nie doszło do nakładania się w pionie styków płyt z kolejnych rzędów. Części płyt wystające z płaszczyzny docieplanej ściany należy zaraz po związaniu masy klejącej zeszlifować papierem ściernym (6.2.1/5). Masa klejąca jest nanoszona na podłoże:
  • szorstkie: w postaci ciągłego paska ramki na brzegach i placków w środku (6.2.1/6)


  • gładkie: na całej powierzchni płyty równomiernie.
Grubość nanoszonej warstwy kleju zależy od nierówności podłoża.
Ewentualne mocowanie mechaniczne płyt izolacyjnych przy użyciu kołków rozporowych może być realizowane dopiero po związaniu masy klejącej wg schematu przedstawionego na rysunku 6.2.1/7. Rodzaj stosowanych kołków, ich długość, ilość i sposób ułożenia zależy generalnie od rodzaju i wytrzymałości podłoża, a także ewentualnie od lokalnych warunków wiatrowych. Należy stosować kołki rozporowe posiadające atest na tego rodzaju użycie.

Wykonanie zbrojonej warstwy klejowej

Zbrojona warstwa jest wykonywana w dwóch etapach, metodą "mokre na mokre", z siat-ką zbrojącą umieszczoną pomiędzy warstwami kleju. Pasy siatki zbrojącej są łączo-ne pomiędzy sobą na zakład nie mniejszy niż 10 cm, druga warstwa masy klejącej musi całkowicie pokryć zatopioną w niej siatkę. W narożnikach otworów okiennych i ościeży należy zastosować dodatkowe paski siatki zbrojącej, ułożone ukośnie w stosunku do głównej warstwy (6.2.1/8+9).

W miejscach narażonych na szczególne mechaniczne obciążenia (np. narożniki, cokół, itp.) stosuje się dodatkowe wzmocnienie siatki zbrojącej, w postaci warstwy podwójnej lub specjalnej siatki wzmocnionej (6.2.1/10+11).

Warstwa elewacyjna

Warstwa pocienionego tynku musi być nakładana na podłoże w trakcie jednego etapu, bez przerw. Konieczne przerwy, np. wynikające z dziennego zakresu robót, muszą odpowiadać poszczególnym fragmentom elewacji budynku lub np. szczelinom dylatacyjnym.

Roboty mogą być prowadzone jedynie w odpowiednich warunkach pogodowych, tj. bez deszczu, silnego wiatru i bezpośredniego nasłonecznienia.

Połączenia z innymi fragmentami budynku

Połączenie izolowanej od zewnątrz ściany z innymi częściami budynku, np. ściana o innej warstwie elewacyjnej, okna, drzwi, masywna balustrada itp., są wykonywane jako szczelina w warstwie izolacji termicznej o szerokości 6-8 mm. O ile to możliwe, krawędzie powstałej w ten sposób szczeliny powinny być równe, należy w tym celu wykorzystać fabryczne krawędzie płyt styropianowych (6.2.1/12).

Szczelina jest następnie uszczelniana na działanie deszczu, przy użyciu jednostronnie klejącej, impregnowanej taśmy z miękkiej pianki z tworzywa sztucznego. Rozmiar taśmy należy dobrać tak, aby przy umieszczaniu jej w szczelinie została ściśnięta na grubości o co najmniej 20%. W narożach taśma nie może być zaginana, ale przerwana i klejona ponownie na styk (6.2.1/26).

W podobny sposób uszczelnia się połączenia izolowanej ściany z zewnętrznym, metalowym parapetem (6.2.1/22-25).

Szczeliny dylatacyjne

Krawędzie szczelin dylatacyjnych są wykonywane przy użyciu profili cokołowych i następnie uszczelniane w sposób omówiony powyżej, elastyczną taśmą z impregnowanej pianki (6.2.1/29+30).

Rozmiar zastosowanej taśmy uszczelniającej powinien być dobrany do rozmiaru szczeliny dylatacyjnej. Właściwa pora wykonania docieplenia
Ze względu na zawilgocenie technologiczne i wodę wchłanianą przez materiały z opadów atmosferycznych, a także ze względu na kondensację pary wodnej w przegrodzie, zewnętrzną izolację termiczną należy wykonywać dopiero wtedy, gdy:
  • budynek jest pokryty dachem, wykonane jest odwodnienie dachu, obróbki ścianek attykowych, parapety itp.
  • fragmenty ścian stykające się z gruntem są zabezpieczone przed podciąganiem wilgoci i bocznym zawilgoceniem
  • tynki wewnętrzne i wylewki są wykonane i przynajmniej częściowo wyschnięte
  • w ścianach zewnętrznych nie ma już wody wypełniającej kapilary w materiałach.

Uwaga
Materiały stosowane do wykonania poszczególnych warstw bezspoinowego systemu zewnętrznego izolowania, tj. masa klejąca, płyty styropianowe, siatka zbrojąca i tynk zewnętrzny muszą być do siebie właściwie dobrane. Do bezspoinowego izolowania zewnętrznego można stosować tylko kompletne systemy, wypróbowane i posiadające polską aprobatę techniczną, pochodzące od firmowego producenta. Niedopuszczalne jest samodzielne dobieranie materiałów z różnych systemów lub od różnych producentów. Może to prowadzić do obniżenia trwałości docieplenia i utraty wymaganych właściwości izolacyjnych. Przy realizacji docieplenia należy ściśle przestrzegać zaleceń wykonawczych producenta systemu.

Ogólne przepisy i normy Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
Dz. Ustaw Nr 75, poz. 690, zmiana Dz. U. Nr 109/2004, poz. 1156.
PN EN ISO 6946:1999 Komponenty budowlane i elementy budynku - Opór cieplny i współczynnik przenikania ciepła - Metoda obliczania
Instrukcja ITB nr 334/02 pt. "Bezspoinowy system ocieplania ścian zewnętrznych budynków"
PN-B-20130/Az1:2001 Płyty styropianowe (PS-E) (norma wycofana)
PN EN 13163:2004 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie -Specyfikacja
PN-B-20132 Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie - Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie - Zastosowania

Układ warstw od wnętrza na zewnątrz (6.2.1/13)



(1) ściana konstrukcyjna

Ściana ta stanowi podłoże do klejenia bezspoinowego systemu izolowania zewnętrznego. Najczęściej jest to:
  • mur wznoszony z cegieł lub różnego rodzaju bloczków
  • żelbet lub beton w przypadku budynków istniejących zwykle pokryty tynkiem i/lub powłoką malarską

(2) warstwa mocująca

Jej zadaniem jest:
  • zamocowanie do ściany konstrukcyjnej izolacji i wszystkich warstw pozostałych
  • wyrównanie nierówności podłoża.
Sposób mocowania musi być dobrany na podstawie:
  • oceny wytrzymałości wierzchniej warstwy i stopnia jej równości
  • wyniku przeprowadzonych badań podłoża.
Warstwa izolacji termicznej mocowana jest do twardego i niepokrytego farbą podłoża tylko przy użyciu masy klejącej (6.2.1/13).


Przy obniżonej wytrzymałości podłoża lub przy podłożu pokrytym powłoką malarską, izolację należy mocować przy użyciu masy klejącej i kołków rozporowych lub przy użyciu specjalnych profili z tworzywa sztucznego (tzw. mocowanie na szynach) (6.2.1/14).

Zależnie od rodzaju zastosowanego systemu masa klejąca może być:
  • na bazie żywic syntetycznych z dodatkiem cementu
  • na bazie cementu, dostarczana na budowę w postaci suchej.
Grubość warstwy mocującej zależy w dużej mierze od nierówności podłoża, przeciętnie wynosi ona ok. 5 mm

(3) izolacja termiczna

Izolacja termiczna oprócz funkcji termo-izolacyjnych, spełnia również dodatkowe zadania:
  • w przypadku płyt styropianowych: wraz ze ścianą konstrukcyjną chroniona przegrodę przed zawilgoceniem
  • stanowi jednorodne i równe podłoże dla warstw osłonowych.
Materiały stosowane jako izolacja termiczna to najczęściej: płyty styropianowe odmiany EPS 70 040 FASADA lub EPS 80 036 FASADA (PS-E FS 15) lub EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20). Płyty te powinny spełniać wszystkie wymagania normy PN EN 13163, m.in. istotne bezpośrednio dla wykonawcy i dotyczące:
  • naprężeń ściskających
  • dopuszczalnych odchyłek wymiarów
  • stabilności wymiarów.
Płyty izolacji termicznej mocowane są do ściany konstrukcyjnej poziomo i łączone
  • na prosty styk (6.2.1/13),
  • na frezowany zakład
  • na pióro i wpust
  • przy użyciu specjalnych profili (6.2.1/14).
Grubość stosowanej izolacji termicznej zależy od właściwości izolacyjnych ściany konstrukcyjnej i ogólnych wymagań dotyczących maksymalnego współczynnika przenikania ciepła ścian zewnętrznych, zgodnie z przytaczanym wcześniej rozporządzeniem: Dz. Ustaw Nr 75:2002, poz. 690.

(4) warstwa zbrojona

Warstwa zbrojona jest używana, aby:
  • przenosić naprężenia powstające na styku płyt izolacji termicznej
  • zapobiec powstawaniu rys w warstwach elewacyjnych (6).
Jako warstwę zbrojoną stosuje się następujące materiały:
  • masa klejąca na bazie żywic syntetycznych z dodatkiem cementu, d = 2 - 4 mm lub
  • masa na bazie cementu, dostarczana w stanie suchym i mieszana z wodą na budowie, cienka warstwa d = 3 - 6 mm, warstwa gruba d = 6 - 10 mm
  • siatka zbrojąca z włókna szklanego, odporna na alkalia, tkana w sposób nieprzesuwny, o oczkach 5x5 mm.
Siatka zbrojąca jest wciskana w mokrą warstwę masy klejącej i natychmiast pokrywana następną warstwą masy. Poszczególne wstęgi siatki są łączone na zakład o szerokości 10 cm.

(5) warstwa gruntująca

Warstwa gruntująca stosowana jest w celu ewentualnej ochrony zewnętrznej warstwy elewacyjnej przed powstawaniem wykwitów pochodzących z głębszych warstw klejowych.

(6) warstwa elewacyjna

Funkcje tej warstwy to:
  • nadanie przegrodzie walorów estetycznych
  • ochrona przegrody przed zawilgoceniem pochodzącym od zacinającego deszczu (wspólnie z warstwą zbrojoną).
Stosuje się w tym celu:
  • tynki na bazie żywic syntetycznych
  • tynki mineralne.
Tynki mogą zawierać w swoim składzie pigmenty kolorystyczne lub są powlekane powłokami malarskimi. Powierzchnia zewnętrzna tynków może być gładzona, zacierana lub drapana. Grubość warstwy elewacyjnej zależy od jej struktury, stosowanych materiałów i grubości ziarna, zwykle wynosi ona 2 - 5 mm.

Na następnych stronach przedstawiono szczegóły dotyczące wykonywania bezspoinowych izolacji na ścianach nowowznoszonych budynków.

Uwaga:
Materiały stosowane do wykonania poszczególnych warstw bezspoinowego systemu zewnętrznego izolowania, tj. masa klejąca, płyty styropianowe, siatka zbrojąca i tynk zewnętrzny muszą być do siebie właściwie dobrane. Do bezspoinowego izolowania zewnętrznego można stosować tylko kompletne systemy, wypróbowane i posiadające polską aprobatę techniczną, pochodzące od firmowego producenta. Niedopuszczalne jest samodzielne dobieranie materiałów z różnych systemów lub od różnych producentów. Może to prowadzić do obniżenia trwałości docieplenia i utraty wymaganych właściwości izolacyjnych. Przy realizacji docieplenia należy ściśle przestrzegać zaleceń wykonawczych producenta systemu.

Szczegóły

6.2.1/15 Połączenie ściany i okapu stromego dachu, z izolacją termiczną ponad krokwiami (por. 4.4.1)



6.2.1/16 Połączenie ściany szczytowej i dachu, z izolacją termiczną ponad krokwiami, (por. 4.4.1)



  1. deskowanie (połączenia na pióro i wpust)
  2. drugie pokrycie, papa bitumiczna
  3. płyty styropianowe (EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20) lub EPS 200 036 DACH/PODŁOGA/PARKING (PS-E FS 30)
  4. kontrłaty z kantówek 80/40 mm, przybite do krokwi poprzez izolację termiczną, rozstaw gwoździ wg obliczeń statycznych
  5. drewniany wspornik (o szerokości krokwi) mocowany do krokwi śrubami, wg obliczeń statycznych
  6. deska podpierająca izolację termiczną, odsunięta od dołu, aby umożliwić odpływ wody
  7. uszczelka przeciwdeszczowa, impregnowana taśma z miękkiej pianki z tworzywa sztucznego, opasująca krokwie
  8. wieniec żelbetowy
  9. zabetonowana w wieńcu płyta warstwowa z supremy i styropianu
  10. papa bitumiczna
  11. murłata mocowana do wieńca 8
  12. wspornik drewniany 50/30 mm, przykręcony z boku do krokwi, służący do mocowania osłony 13
  13. osłona z desek łączonych na pióro i wpust
  14. siatka przeciw insektom
  15. krokiew szczytowa, mocowana do przewieszonych płatwi
  16. osłona maskująca na łatach dystansowych 48/24 mm
  17. kantówka 50/30 mm, przybita do krokwi i dociskająca 18
  18. uszczelka przeciwwiatrowa z miękkiej pianki
  19. przerwa w deskowaniu dla przepuszczenia folii wiatroizolacyjnej

6.2.1/17 Połączenie ze ścianką attykową płaskiego stropodachu



6.2.1/18 Połączenie z cokołem przy ogrzewanej piwnicy



  1. impregnowana deska drewniana, d = 40 mm, dołem nacinana, aby zapobiec skręcaniu
  2. zewnętrzna osłona attyki z płyt włókno-cementowych lub płyt warstwowych, d = 6-=-10 mm, od góry zamocowana przy użyciu śrub regulacyjnych
  3. impregnowana kantówka drewniana jako konstrukcja wsporcza dla osłony
  4. wzmocnione zbrojenie warstw elewacyjnych, dla ochrony przed powstawaniem rys na tynku
  5. paroizolacja z papy bitumicznej z powłoką aluminiową
  6. dwuwarstwowa izolacja termiczna z płyt styropianowych EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20), spadek wyrobiony w izolacji
  7. dwuwarstwowe pokrycie z papy bitumicznej, górna warstwa z posypką
  8. profil cokołowy, mocowany do ściany w odstępach < 30 cm
  9. uszczelka przeciwdeszczowa, impregnowana taśma z miękkiej pianki z tworzywa sztucznego
  10. obwodowa izolacja termiczna z płyt styropianowych EPS 200 036 DACH/PODŁOGA/PARKING (PS-EFS 30) lub specjalnych płyt o obniżonej chłonności wody EPS P
  11. zbrojona warstwa klejowa i tynk cokołowy, zbrojenie wzmocnione specjalną siatką o dużej wytrzymałości

6.2.1/19 Połączenie ze ścianką attykową płaskiego stropodachu o konstrukcji przesuwnej



6.2.1/20 Połączenie z cokołem przy nieogrzewanej piwnicy



  1. impregnowana deska drewniana, d = 40 mm, dołem nacinana, aby zapobiec skręcaniu
  2. zewnętrzna osłona attyki z blachy aluminiowej d > 1.5 mm na uchwytach aluminiowych (por. rozdz. 5.1.3 i 5.1.3/14)
  3. płyty włókno-cementowe lub warstwowe d = 6-8 mm
  4. impregnowana kantówka drewniana jako konstrukcja wsporcza dla osłony
  5. uszczelka przeciwdeszczowa, impregnowana taśma z miękkiej pianki z tworzywa sztucznego
  6. siatka zbrojąca wywinięta na krawędź izolacji ściany w szczelinie
  7. w środku podparcie przesuwne z elastomeru, po bokach wypełnienie styropianem
  8. profil cokołowy, mocowany do ściany w odstępach < 30 cm
  9. cokół pokryty płytami ceramicznymi (płytki klinkierowe)

6.2.1/21 Nadproże okienne z kasetą rolety



6.2.1/22 Sposób osadzenia parapetu



  1. płyta warstwowa, zabetonowana w nadprożu okiennym (okładziny z supremy, środek ze styropianu)
  2. kaseta rolety wykonana częściowo ze styropianu, przednia ścianka z blachy aluminiowej lub ocynkowanej blachy stalowej
  3. profil cokołowy użyty tu jako wspornik dla izolacji nadproża, przykręcony do przedniej ścianki kasety
  4. pokrywa kasety, wykonana z płyty wiórowej i izolowana styropianem
  5. parapet aluminiowy, wywinięty na ramę okienną i ścianki ościeża
  6. uszczelka przeciwdeszczowa z impregnowanej miękkiej pianki z tworzywa sztucznego
  7. pusta przestrzeń jest dokładnie wypełniona miękką pianką
  8. uszczelka 06 osłania również boki parapetu, w miejscach zagięć taśma jest przecięta i wklejona na styk
 

6.2.1/23 Połączenie ściany z oknem wyposażonym w roletę



6.2.1/24 Połączenie ściany z oknem bez rolety



  1. uszczelka przeciwdeszczowa z impregnowanej miękkiej pianki z tworzywa sztucznego, ściśnięta lub w specjalnym profilu aluminiowym
  2. szczelina wypełniona miękką pianką z tworzywa sztucznego, ściśnięta dla zapewnienia wiatroszczelności połączenia
  3. narożnik wzmocniony specjalną siatką zbrojącą o dużej wytrzymałości
  4. uszczelka 01 osłania również boki parapetu, w miejscach zagięć taśma jest przecięta i wklejona na styk

6.2.1/25 Połączenie ściany z oknem bez rolety, okno osadzone w osi ściany



6.2.1/26 Sposób osadzenia poręczy, rura kwadratowa lub okrągła




  1. uszczelka przeciwdeszczowa z impregnowanej miękkiej pianki z tworzywa sztucznego, ściśnięta lub w specjalnym profilu aluminiowym
  2. szczelina wypełniona miękką pianką z tworzywa sztucznego, ściśnięta dla zapewnienia wiatroszczelności połączenia
  3. narożnik wzmocniony specjalną siatką zbrojącą o dużej wytrzymałości
  4. uszczelka 01 osłania również boki parapetu, w miejscach zagięć taśma jest przecięta i wklejona na styk
  5. taśma uszczelniająca 01 owinięta wokół poręczy.

6.2.1/27 Połączenie ściany ze stropodachem o pokryciu bitumicznym



6.2.1/28 Połączenie z balkonem



  1. profil cokołowy, mocowany do ściany w odstępach < 30 cm
  2. uszczelka przeciwdeszczowa z impregnowanej miękkiej pianki z tworzywa sztucznego
  3. impregnowana łata drewniana, doniej mocowane jest wywinięte pokrycie stropodachu lub płyty balkonowej
  4. obróbka z blachy aluminiowej d = 1.5 mm (stal nierdzewna, blacha miedziana d = 0.8 mm) jako osłona mechaniczna i docisk dla warstw bitumicznych, mocowana w odstępach a < 20 cm
  5. dwuwarstwowe bitumiczne pokrycie dachowe, warstwa górna z posypką
  6. dwuwarstwowa izolacja termiczna z płyt styropianowych EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20), spadek wyrobiony w izolacji
  7. warstwa bitumicznej paroizolacji z powłoką z folii aluminiowej
  8. ściśliwa warstwa rozdzielcza z miękkiej pianki
  9. profil z ocynkowanej blachy stalowej, ponacinany, aby zapewnić dobrą przyczepność klejonym do niego płytkom cokołowym
  10. specjalnie ukształtowana mata z tworzywa jako warstwa drenująca
  11. jednowarstwowe pokrycie z miękkiego PCV z wkład ką z włókien syntetycznych, d = 1.5 mm
  12. żelbetowa płyta balkonowa, odizolowana termicznie od stropu budynku.

6.2.1/29 Sposób obróbki szczeliny dylatacyjnej



6.2.1/30 Szczelina dylatacyjna w narożniku wklęsłym



  1. uszczelka przeciwdeszczowa z impregnowanej miękkiej pianki z tworzywa sztucznego
  2. profil cokołowy, mocowany do ściany w odstępach < 30 cm
  3. szczelina wypełniona styropianem, d = 30 mm. 
 
statystyka