Warstwy podłogi na gruncie

Różnica temperatur między wnętrzem budynku, a gruntem wymaga zastosowania odpowiednio skutecznej izolacji termicznej w tym miejscu. Chociaż istnieje przekonanie, że są to elementy mało istotne, wielu specjalistów zaleca bardzo dokładne wykonanie tych elementów, polecając zastosowanie większych grubości materiałów izolacyjnych, niż ogólnie przyjęte.

Najczęściej wykonuje się izolację termiczną podłogi na gruncie w postaci jednolitej, płaskiej warstwy na całej powierzchni podłogi. Na rysunku ->7.2.1/1 przedstawiono układ warstw podłogi na gruncie, w którym beton podkładowy (03) jest wylany na warstwę folii (02), aby zapobiec mieszaniu się betonu z gruntem (01). Na betonie (03) rozłożona jest warstwa poziomej izolacji przeciwwilgociowej (04). Na niej z kolei ułożone są płyty styropianowej izolacji termicznej (05).
Warstwa jastrychu pływającego (07) jest oddzielona od styropianu warstwą rozdzielczą (06). Na jastrychu wykonana może być dowolna warstwa posadzkowa (08).

Jeżli konieczne jest zastosowanie w podłodze również izolacji akustycznej na dźwięki uderzeniowe (12), to powinna ona być umieszczona pod płytami izolacji termicznej (05) (->7.2.1/2).
W tym rozwiązaniu, stanowiącym inny wariant materiałowy w stosunku do (->7.2.1/1), izolacja przeciwwilgociowa jest ułożona na bitumicznym podkładzie gruntującym (09).

Wymagany przez aktualne przepisy ochrony cieplnej, Dz. U. nr 75, poz. 690, minimalny opór cieplny warstw podłogi na gruncie w strefie I, we wnętrzu mieszkalnym wynosi 1.5 m2K/W. Z tego wynika konieczność zastosowania zaledwie 5-6cm styropianowej izolacji termicznej. Współczynnik przenikania ciepła dla takiej podłogi, po uwzględnieniu oporu gruntu i oporów przejmowania, będzie więc równy 0.46 W/(m2K). Jednak ekonomicznie uzasadnione i powszechnie już stosowane są warstwy styropianowej izolacji podłogowej znacznie grubsze, tj. 8-12 cm (-> 7.2.1/3). Dla domów energooszczędnych stosuje się warstwy powyżej 20 cm.

Rodzime podłoże gruntowe (01) zostało tu wyrównane przy użyciu warstwy piasku (02) w taki sposób, że było możliwe ułożenie bezpospośrednio na nim styropianowej izolacji obwodowej (03). Izolacja została następnie przykryta warstwą ochronną (04), która osłania płyty izolacyjne w trakcie wylewania na nich betonu (05) podłogowej płyty żelbetowej.
Na płycie wykonywana jest izolacja przeciwwilgociowa (06), która chroni podłogę przed kapilarnym podciąganiem wilgoci z gruntu. Dopiero na niej umieszczona jest warstwa izolacji akustycznej (z dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych) (07).
Na izolacji akustycznej umieszczona jest warstwa rozdzielcza (08), oddzielająca izolację od jastrychu pływającego (09). Po ułożeniu lub przyklejeniu warstwy posadzkowej (10), powstaje kompletna już przegroda o wymaganej izolacyjności termicznej, wilgotnościowej i akustycznej.
Chociaż taki sposób izolacji jest powszechnie stosowany, warto rozważyć wykonanie hydroizolacji od strony piasku wyrównawczego (między piaskiem i izolacją termiczną). Taki punk widzenia wypływa z praktyki wieloletniego stosowania izolacji termicznej bezpośrednio na gruncie i zmiany jej współczynnika przenikalności cieplnej (na niekorzyść) pod wpływem wody z podsiąkania kapilarnego gruntu.

Na rysunku ->7.2.1/5 przedstawiono układ warstw w podłodze na gruncie, jaka może być stosowana w pomieszczeniach piwnicznych przeznaczonych na stały pobyt ludzi.
Jastrych z ogrzewaniem podłogowym (09) (por. 7.1.2 str.6) jest w sposób "pływający" zrealizowany na płytach styropianowej izolacji termicznej (15). Te z kolei są ułożone na izolacji akustycznej (14), czyli EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA. Cały ten układ musi być dodatkowo zabezpieczony przed podciąganiem kapilarnym wilgoci z gruntu, ciągłą i skuteczną izolacją przeciwwilgociową (13).
Połączenie warstw izolacyjnych ściany (11) i podłogi na gruncie (13) należy wykonać na zakład, poprzez sklejenie ze sobą obydwu materiałów. Zakład powinien wynosić przynajmniej 10 cm i powinien być przewidziany w momencie przygotowywania izolacji poziomej ścian.
Uzyskanie ciągłej izolacji przeciwwilgociowej jest wymagane zarówno w przypadku ścian zewnętrznych jak i wewnętrznych budynku.

Pomieszczenia ogrzewane nad nieogrzewaną piwnicą wymagają starannego izolowania termicznego, aby zminimalizować straty ciepła.
Różnica temperatur pomiędzy parterem a piwnicą wynosi zwykle w sezonie grzewczym od 10 do 15 °C. Maksymalna wartość współczynnika przenikania ciepła dla stropu nad nieogrzewaną piwnicą wynosi 0.6 W/m2K (według norm). Dla zrealizowania stropu o takiej wartości U wystarczy zastosowanie płyt styropianu termoizolacyjnego o grubości 50-60 mm.
Temat norm cieplnych w budownictwie wielkrotnie poruszaliśmy. Uzyskanie wyższej klasy energetycznej wymusza stosowanie grubszych termoizolacji. W chwili obecnej dla domów energoszczędnych stosuje się izolacje minimum 10cm.

Oprócz izolacji cieplnej, w budynkach wielorodzinnych, konieczna jest także izolacja akustyczna stropu na dźwięki uderzeniowe przenoszone poziomo po stropie.
Z tego powodu stosuje się tu jastrych pływający na dźwiękoizolacyjnych płytach styropianowych EPS T na stropie i izolację termiczną pod stropem (->7.2.2/1).
W rozwiązaniu pokazanym na rysunku zastosowano płyty z połączeniami na zakład (02), które przyklejono punktowo do stropu masą klejącą (03).
Spodnia warstwa izolacji termicznej może być także zrealizowana razem ze stropem, poprzez umieszczenie płyt styropianowych na deskowaniu przed zbrojeniem i wylewaniem stropu.

W przypadku budynków modernizowanych, najkorzystniejszym sposobem ograniczania strat cieplnych przez strop piwnicy nieogrzewanej jest mocowanie izolacji cieplnej od strony piwnicy (->7.2.2/2).
Mocowanie termoizolacji tylko poprzez klejenie jest często niewystarczające, ze względu na słabą przyczepność kleju do starych, zabrudzonych bądź zakurzonych powierzchni. Dlatego też styropianowe płyty izolacji cieplnej (01) są mocowane do stropu przy użyciu ocynkowanych uchwytów (02) lub innych łączników mechanicznych.
Poprzez złożenie izolacji akustycznej, układanej na stropie z izolacją termiczną zamocowaną do spodu stropu, uzyskuje się łączną grubość płyt izolacyjnych od 90 do nawet 120 mm i wynikający stąd współczynnik przenikania ciepła U w przedziale 0.38-0.30 W/m2K.
W budynkach modernizowanych, zastosowanie tylko izolacji termicznej o grubości 100 mm, pozwala uzyskać współczynnik przenikania ciepła około 0.35 W/m2K. Dokładne wartości zależą tu oczywiście od rodzaju istniejącego stropu i warstw podłogowych.
Do izolowania stropów od spodu można stosować styropian odmiany EPS 70 040 FASADA lub EPS 80 036 FASADA (PS-E FS 15).

Rozpatrywanie skutków dyfuzji przez strop nad piwnicą nieogrzewaną nie jest konieczne.
Ciągła izolacja zapobiega w zasadzie kondensacji wgłębnej i powierzchniowej w takiej przegrodzie.
Dodatkowej izolacji termicznej mogą natomiast wymagać mostki termiczne powstałe np. w miejscach oparcia stropu na ścianach piwnicy (->7.2.2/3). Paski styropianu na ścianie piwnicy (->7.2.2/4) pomagają poprawić te miejsca.