Tu jesteś: Start / Polskie prawo OZE / Omówienie ustawy o termomodernizacji
Omówienie ustawy o termomodernizacji

Ustawa o termomodernizacji.

Idąc naprzeciw wymaganiom związanym z potrzebą oszczędzania energii w budynkach mieszkalnych Sejm RP uchwalił w dniu 18 grudnia 1998 roku Ustawę o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Ustawa ta weszła w życie po podpisaniu przez Prezydenta RP w dniu 14 stycznia 1999 r. Wcześniej, w dniu 10 kwietnia 1997 r. Sejm RP przyjął Ustawę - prawo energetyczne, która określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia w nośniki energii oraz użytkowania paliw i energii, w tym ciepła. Celem Ustawy o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych jest:
  • zmniejszenie ilości energii dostarczanej do budynków mieszkalnych i budynków wykonujących zadania publiczne, na potrzeby ogrzewania i podgrzewania ciepłej wody użytkowej,
  • zmniejszenie strat energii w lokalnych sieciach ciepłowniczych i zasilających je lokalnych źródłach ciepła,
  • całkowitą lub częściową zamianę konwencjonalnych źródeł energii na źródła niekonwencjonalne, w tym źródła odnawialne.
W Ustawie definiuje się kilka określeń:
  • przedsięwzięcie termomodernizacyjne
    • to ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie rocznego zapotrzebowania na energię zużywaną na potrzeby ogrzewania i przygotowania c.w.u. o 25% (jeśli modernizuje się tylko system grzewczy to o 10%),
    • ulepszenie powodujące zmniejszenie o 25% strat energii pierwotnej w lokalnym źródle ciepła i lokalnej sieci ciepłowniczej,
    • wykonanie przyłączy technicznych do scentralizowanego źródła ciepła, które daje zmniejszenie kosztów zakupu o 20%,
    • zmianę konwencjonalnych źródeł energii na źródła niekon-wencjonalne,
  • audyt energetyczny to opracowanie określające zakres oraz parametry techniczne i ekonomiczne przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, ze wskazaniem rozwiązania optymalnego,
  • premia termomodernizacyjna to spłata przez Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) kwoty 25% wykorzystanego kredytu na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego przez inwestora.
Audyt energetyczny powinien zawierać:
  • dane identyfikacyjne budynku, lokalnego źródła ciepła, lokalnej sieci ciepłowniczej oraz właściciela,
  • ocenę stanu technicznego budynku, lokalnego źródła ciepła, lokalnej sieci ciepłowniczej,
  • opis możliwych wariantów realizacji przedsięwzięcia, wskazanie optymalnego wariantu.
Aby uzyskać premię termomodernizacyjna, muszą być spełnione pewne warunki:
  • zdyskontowana wartość bieżąca netto jest dodatnia,
  • kredyt udzielony na realizację przedsięwzięcia nie przekracza 80% jej kosztów, a okres spłaty nie jest dłuższy niż 7 lat,
  • miesięczne spłaty kredytu wraz z odsetkami nie są mniejsze niż rata kapitałowa powiększona o należne odsetki i nie są większe niż obliczona na podstawie zweryfikowanego audytu energetycznego, równowartość 1/12 kwoty rocznych oszczędności kosztów energii, uzyskanych w wyniku realizacji przedsięwzięcia.
Proces udzielenia kredytu w BGK odbywa się poprzez bank kredytujący, po pozytywnej ocenie audytu. BGK przekazuje premię termomodernizacyjna pod warunkiem, że przedsięwzięcie termomodernizacyjne:
  • zostało zrealizowane zgodnie z projektem budowlanym,
  • inwestor spłacił w terminie 75% kwoty kredytu i odsetek.
Zgodnie z treścią Ustawy z dnia 10 kwietnia 1999 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał 2 rozporządzenia wykonawcze w sprawie:
  • zakresu i formy audytu energetycznego, algorytmu oceny opłacalności przedsięwzięcia termomodernizacyjnego oraz wzorów kart audytu.
  • szczegółowych zasad i trybu weryfikacji audytu oraz warunków szczegółowych, jakie powinny spełniać podmioty, którym BGK może zlecać wykonanie weryfikacji audytów.
W odniesieniu do budynku mieszkalnego zakres audytu obejmuje:
  • szczegółowe dane identyfikacyjne dotyczące budynku oraz jego właściciela,
  • podstawowe dane dotyczące współautorów audytu, spis treści,
  • kartę audytu obejmującą dane ogólne budynku, jego parametry energetyczne oraz zestawienie wyników audytu, sporządzonego zgodnie ze wzorem,
  • inwentaryzację techniczno-budowlaną zawierającą,
    • ogólne dane techniczne, w tym w szczególności opis konstrukcji i technologii, nazwę systemu, niezbędne wskaźniki powierzchniowe  i  kubaturowe,  średnią  wysokość  kondygnacji, współczynnik kształtu,
    • co najmniej uproszczoną dokumentację techniczną, w tym rzuty poziome z zaznaczeniem przerw dylatacyjnych i stron świata,
    • opis techniczny podstawowych elementów budynku, w tym w szczególności ścian zewnętrznych, dachu, stropów, ścian piwnic,  okien  oraz  przegród  szklanych  i  przeźroczystych drzwi,
    • charakterystykę energetyczną budynku tj. informację o mocy cieplnej zamówionej, zapotrzebowaniu na ciepło, zużyciu energii, taryfach i opłatach,
    • charakterystykę systemu grzewczego, w tym w szczególności sprawności składowe systemu grzewczego,  typ instalacji, parametry pracy, rodzaje grzejników,
    • charakterystykę instalacji ciepłej wody użytkowej, w tym w szczególności: rodzaj instalacji, opomiarowanie, izolacji pionów,
    • charakterystykę systemu wentylacji, w tym w szczególności rodzaj, typ wentylacji,
    • charakterystykę węzła cieplnego lub kotłowni znajdującej się w budynku,
    • charakterystykę instalacji gazowej, przewodów kominowych oraz dymowych,  w przypadku,  gdy mają one  wpływ  na usprawnienie,
    • charakterystykę instalacji elektrycznej, w wypadku, gdy ma ona wpływ na usprawnienie,
    • ocenę   stanu   technicznego   budynku   w   zakresie   istotnym   dla wskazania właściwych usprawnień,
    • wykaz wybranych do optymalizacji rodzajów usprawnień i przedsięwzięć termomodernizacyjnych,
    • dokumentację   wraz   z   odpowiednimi   kosztorysami,   wykonania kolejnych  kroków algorytmu służącego wskazaniu  optymalnego wariantu, opis techniczny i niezbędne szkice wariantu optymalnego.
Odnośnie do algorytmu, przewiduje się następujące kroki:
  1. krok:
    1. wskazanie usprawnień mających doprowadzić do zmniejszenia zapotrzebowania na ciepło,
      1. pokrycie strat ciepła przez przegrody zewnętrzne,
      2. podgrzanie powietrza wentylowanego,
      3. przygotowanie ciepłej wody użytkowej;
  2. krok:
    1. określenie dla każdego usprawnienia optymalnego oporu cieplne
      go dla wariantów podanych w podpunkcie a,
    2. wybór optymalnych usprawnień spośród podanych w podpunkcie b i c,
    3. zestawienie optymalnych rozważań w kolejności rosnącej wartości prostego czasu zwrotu nakładów (SPBT);
  3. krok:
    1. wskazanie rodzajów usprawnień zwiększających sprawność sys
      temu grzewczego,
    2. utworzenie wariantów przedsięwzięć ze wskazaniem usprawnień
      zwiększających sprawność,
    3. wybór optymalnego wariantu zwiększającego sprawność systemu
      grzewczego;
  4.  krok
    1. wybór optymalnego wariantu przedsięwzięcia termomodernizacyj-
      nego, tj. najlepszego z kolejnych, dla którego wskaźniki wypeł
      niają wymagania Ustawy.
Już na jesieni 1999 r. Rada Ministrów RP dokonała pierwszej oceny funkcjonowania Ustawy - jakkolwiek był to początkowy okres wdrażania

Ustawy, stwierdzono bardzo małe zainteresowanie, które mogło wynikać ze zmian w treści ustawy w końcowym etapie jej tworzenia.
W dniu 21 czerwca 2001 r. nastąpiła nowelizacja Ustawy o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Najważniejsze zmiany, które w części usuwają niedogodności to:
  • wydłużenie z 7 do 10 lat okresu spłaty kredytu,
  • premia termomodernizacyjna zostaje przekazana bankowi kredytującemu po zakończeniu przedsięwzięcia, zgodnie z projektem i w terminie ustalonym umową, w budynkach,
  • w których nastąpiła już modernizacja systemu grzewczego obniżono wymagania oszczędność energii z 25 do 15%,
  • stosowanie Ustawy poszerzono o budynki zbiorowego zamieszkania.

Z opracowań prof. Romana Ulbricha
 
statystyka