Tu jesteś:
| Tarasy, balkony - izolacje |
Tarasy, balkony należą do grupy chętnie stosowanych stropodachów.Czy jednak walory estetyczne powinny przesądzać i decydować o inwestycji w tak kosztowny i bardzo rzadko wykorzystywany element? - wybór zawsze należy do inwestora.W budownictwie niskoenergetycznym zalecamy rezygnację z tych elementów ze względu na trudność wykonania odpowiedniej grubości izolacji termicznej. W istniejących budynkach bardzo rzadko można spotkać poprawnie wykonaną przegrodę tego typu, która ma wymagane właściwości izolacyjne i całkowitą szczelność. Podstawowa zasadą poprawnego funkcjonowania tarasu jest uzyskanie ciągłej warstwy izolacji wodochronnej o odpowiednim spadku i odwodnieniu, osłoniętej od zewnątrz przed uszkodzeniami mechanicznymi i wpływami termicznymi przez warstwę nawierzchniową. Konieczne jest umożliwienie wzajemnego przemieszczania się bez uszkodzeń warstw powierzchniowych pod wpływem ruchów termicznych, szybkie odprowadzenie wody z powierzchni stropodachu i z warstwy izolacji oraz pełna szczelność obróbek detali konstrukcyjnych. Na izolacji wodoszczelnej nie należy układać bezpośrednio warstw nawierzchniowych tarasu, ale należy stosować warstwę poślizgową z papy lub folii, dodatkowo na podsypce z piasku. Bardzo istotne jest zapewnienie spadku w warstwie izolacji i jej połączenie z urządzeniami odwadniającymi, zapewniającymi swobodny odpływ wody. Zastosowanie odwodnienia tylko warstwy nawierzchniowej jest niewystarczające. Zastoiny wody na warstwie pokrycia, wynikające z braku spadku lub odwodnienia na obrzeżach zwiększają niebezpieczeństwo przedostania się wody do dolnej części konstrukcji, szczególnie przy niestarannym wykonaniu połączeń arkuszy izolacji. Stojąca woda powoduje również niszczenie pokrycia wodochronnego tarasu przez rozmiękczanie materiału oraz rozsadzanie go w przypadku zamarznięcia. Zalecany spadek warstwy izolacji powinien wynosić 1,5-2% Przy spadkach mniejszych nawet nierówności w miejscach łączenia warstw izolacji mogą powodować występowanie zastoin wody. Wykonanie całkowicie szczelnej nawierzchni tarasu nie jest praktycznie możliwe, a co więcej nie jest konieczne. Stąd też przedmiotem szczególnej uwagi jest raczej umożliwienie łatwego przepływu wody przez tę warstwę i jej odprowadzenia spod warstwy nawierzchniowej. W tym celu stosuje się zamiast podkładu betonowego także warstwy żwirowe, łatwo przesączające wodę.  Układ warstw w tarasie z termoizolacją z płyt styropianowych: 1. Warstwa posadzkowa (np. terakota mrozoodporna), Warstwa izolacji termicznej, poddana dodatkowym obciążeniom od nawierzchni tarasu i użytkowym, powinna mieć wymaganą w obliczeniach wytrzymałość na ściskanie. Niezbędna jest tu odmiana styropianu o gęstości objętościowej 20 kg/m3 lub większej. Wymagana dla tarasu gruba warstwa izolacji termicznej powoduje, że wyjście z pomieszczenia przyległego do tarasu, usytuowanego na tym samym stropie wymaga zastosowania 1-2 stopni lub specjalnego obniżenia stropu konstrukcyjnego tarasu. Przy wysokiej prężności pary w pomieszczeniu pod tarasem (zwykle powyżej 1600 Pa) zalecane jest stosowanie paroizolacji. W tej sytuacji szczególnie istotna jest ochrona wnętrza stropodachu przed zawilgoceniem, ponieważ jego odsychanie do wnętrza jest przy paroizolacji bardzo utrudnione. Przy projektowaniu i wykonaniu obróbek blacharskich, połączeń ze ścianami, uszczelnieniu otworów, spustów, balustrad itp. potrzebna jest wielka staranność.
|
